Skrupulatne badanie od doktor Anny

Gabinet numer 4 w przychodni na ulicy Słonecznej pachniał lekkim zapachem środków dezynfekcyjnych i delikatnym aromatem olejku eterycznego, który doktor Anna Nowak zawsze stawiała na biurku. Była godzina 14:20, późne popołudnie zwykłego wtorku. Za oknem szumiały liście lip, a zasłony były jeszcze rozchylone, wpuszczając złote światło.

Jakub wszedł, trzymając w dłoni skierowanie. Miał dwadzieścia lat, wysoki, szerokie ramiona od regularnych treningów, ciemne włosy lekko rozczochrane i oczy, które niepewnością błądziły po pomieszczeniu. Był studentem pierwszego roku wychowania fizycznego i to była jego pierwsza wizyta u nowej lekarza rodzinnej. Spodziewał się kogoś starszego, ostrej pani w okularach. Zamiast tego zobaczył kobietę, która właśnie wstawała zza biurka.

Doktor Anna Nowak miała trzydzieści dwa lata. Blond włosy spięte w schludny koczek, z którego kilka kosmyków wymykało się przy skroniach. Biały fartuch otwarty z przodu odsłaniał ciemnogranatową bluzkę, która podkreślała pełne piersi. Spódnica do kolan i czarne rajstopy. Usta pełne, pomalowane delikatnym różem, a oczy ciemnobrązowe, uważne.

— Proszę usiąść, panie Jakubie — powiedziała spokojnym, profesjonalnym głosem. — Skierowanie na badania przed rozpoczęciem studiów. Standardowa procedura.

Jakub usiadł na krześle naprzeciwko. Serce biło mu trochę za mocno. Patrzył, jak Anna przegląda dokumenty, jak jej długie palce przesuwają się po kartce, jak lekko przygryza dolną wargę w skupieniu. Nie mógł oderwać wzroku od jej ust. Myślał o tym, jak muszą być miękkie. Myślał o tym, jak głęboko patrzą na niego te oczy.

Wywiad przebiegał rutynowo. Pytania o choroby w rodzinie, o aktywność fizyczną, o alergie. Jakub odpowiadał, ale głos miał nieco chrapliwy. Za każdym razem, gdy Anna unosiła wzrok, czuł, jak ciepło rozlewa się mu po brzuchu.

— Teraz badanie fizykalne — oznajmiła, wstając. — Proszę zdjąć koszulkę i usiąść na kozetce.

Zrobił, co kazała. Skóra na klatce piersiowej miała gęsią skórkę mimo ciepła w gabinecie. Anna założyła stetoskop. Najpierw przykładając go do pleców, potem do przedniej strony. Metalowa głowica była chłodna. Jej dłoń, gdy stabilizowała instrument, była ciepła. Palce delikatnie rozchylały mu żebra, sprawdzały oddech.

Jakub poczuł, jak krew zaczyna spływać niżej. Próbował myśleć o czymś innym — o treningu, o egzaminie, o czymkolwiek. Nie pomagało. Kiedy Anna kazała mu położyć się na kozetce i zaczęła badać brzuch, jej dłoń spoczęła nisko, tuż nad linią spodni. Wtedy erekcja stała się oczywista. Twardy penis uniósł materiał dżinsów, tworząc wyraźny zarys.

Anna zauważyła. Nie odwróciła wzroku. Przez moment jej dłoń spoczęła nieruchomo na jego brzuchu, a potem uniosła wzrok i lekko się uśmiechnęła. Nie był to uśmiech zawstydzenia ani oburzenia. Raczej… zainteresowania.

— Widzę, że ma pan problem z kontrolą reakcji fizjologicznych — powiedziała spokojnie. — To częste u młodych mężczyzn w pańskim wieku, szczególnie przy pierwszym kontakcie z nowym lekarzem. Czy chciałby pan, abym pomogła panu zdiagnozować przyczynę tej nadwrażliwości?

Jakub przełknął ślinę. Jego policzki były gorące. Skinął głową, bo głos na chwilę mu odmówił posłuszeństwa.

Anna podeszła do drzwi, przekręciła klucz i zaciągnęła zasłony. Światło stało się bardziej złote, bardziej intymne. Wróciła do kozetki.

— Proszę się rozebrać do naga i położyć się wygodnie — powiedziała tym samym spokojnym, profesjonalnym tonem. — Będę potrzebowała pełnego dostępu, żeby ocenić reakcje.

Jakub wstał. Ręce mu lekko drżały, gdy rozpinał pasek, ściągał spodnie i bokserki. Jego penis wyskoczył twardy, już lśniący na czubku. Położył się na kozetce. Skóra stykała się z papierowym prześcieradłem. Oddychał płytko.

Anna założyła lateksowe rękawiczki. Stanęła obok, patrząc na niego z uważnością lekarza, ale w jej oczach coś się tliło. Zaczęła od klatki piersiowej — opuszkami palców sprawdzała napięcie mięśni, potem zeszła niżej, po brzuchu, aż do pachwin. Jej rękawiczki były cienkie. Czuł ciepło jej dłoni.

Kiedy w końcu objęła jego penisa, Jakub wciągnął powietrze przez zęby. Anna uniosła brew.

— Ma pan bardzo wrażliwy układ nerwowy — stwierdziła, delikatnie przesuwając kciukiem po żołędzi. — Minimalne bodźce wywołują silną reakcję. To ciekawe.

Jej druga dłoń zsunęła się niżej, obejmowała mosznę, delikatnie ważyła jądra, masowała je kciukiem. Jakub jęknął. Nie mógł się powstrzymać. Penis drgał w jej dłoni.

Anna nie przyspieszała. Poruszała dłonią powoli, rytmicznie, jakby naprawdę prowadziła badanie. Obserwowała, jak napina się jego brzuch, jak unosi się klatka piersiowa, jak palce wbijają się w brzeg kozetki.

— Reakcja na dotyk jest natychmiastowa — kontynuowała. — A teraz sprawdzę, jak reaguje pan na dłuższą, bardziej zdecydowaną stymulację.

Jej ruchy stały się pewniejsze. Ściskała go mocniej, przesuwała dłonią od nasady aż po czubek, rozprowadzając wilgoć. Druga ręka nie przestawała bawić się jego jądrami. Jakub czuł, jak ciśnienie rośnie. Myślał, że zaraz straci kontrolę.

Anna nagle zwolniła. Odchyliła się trochę, patrząc na niego z góry.

— Proszę opisać, co pan teraz czuje. To ważne dla diagnozy.

— Gorąco… — wydusił. — I jakbym miał zaraz… nie wytrzymać.

Ona skinęła głową, jakby zapisywała to w pamięci. Potem pochyliła się niżej.

Zapach lateksu mieszał się z zapachem jego podniecenia. Anna zdjęła jedną rękawiczkę. Jej naga dłoń była jeszcze cieplejsza. Przesunęła opuszkami po wewnętrznej stronie jego uda, potem wróciła do penisa. Tym razem nie tylko dłonią.

Najpierw językiem. Delikatnie, jakby smakowała. Oblizała żołądź, zlizując kroplę preejakulatu. Jakub wzdrygnął się tak mocno, że kozetka lekko zadrżała. Anna uniosła wzrok, nie odrywając ust od jego skóry.

— Proszę się nie wstydzić naturalnych reakcji — szepnęła. — To właśnie je badamy.

Potem wzięła go do ust. Powoli. Najpierw tylko czubek, potem coraz głębiej. Jej język wirował, dociskał się do spodu, a wargi zaciskały się wokół trzonu. Jedna dłoń nadal masowała jądra, druga spoczęła na jego brzuchu, czując, jak mięśnie drżą.

Jakub zamknął oczy. Widział tylko czerwień jej ust wokół swojego penisa, czuł mokre ciepło, rytm. Anna nie spieszyła się. Ssanie było głębokie, ale kontrolowane. Od czasu do czasu odrywała się, żeby powiedzieć coś spokojnym głosem:

— Dobra reakcja na wilgotne bodźce. — Albo: — Widać, że układ nerwowy jest silnie pobudzony. — I znów wracała ustami.

Po kilku minutach poczuł, że jest blisko. Biodra same zaczęły się unosić. Anna natychmiast to zauważyła. Oderwała usta, zostawiając jego penisa lśniącego, drgającego.

— Niech pan wstrzyma moment — rozkazała cicho. — Muszę sprawdzić reakcję na przerwane pobudzenie. To kluczowy element diagnostyki.

Jej dłonie zaczęły wędrować po jego ciele. Po klatce piersiowej, po sutkach, które szczypała lekko, po brzuchu, po wewnętrznych stronach ud. Usta wróciły do jego piersi — ssała, gryzła delikatnie, zostawiała wilgotne ślady. Jakub wił się. Każde dotknięcie było jak iskra. Penis bolał od napięcia, tęsknił za jej ustami.

Anna wróciła do niego dopiero wtedy, gdy jego oddech stał się nieregularny, a ręce zacisnęły się w pięści.

— Teraz sprawdzimy, jak kontakt wizualny wpływa na reakcję — powiedziała.

Rozpięła fartuch i zsunęła go z ramion. Potem bluzkę. Została w czarnym biustonoszu, który ledwo mieścił pełne piersi. Uniosła ręce i rozpięła zapięcie. Biustonosz opadł. Jej piersi były ciężkie, sutki już stwardniałe. Anna wzięła jedną dłoń i uniosła pierś, jakby prezentowała ją do badania.

— Proszę patrzeć — szepnęła. — Obserwować.

I znów pochyliła się nad nim. Tym razem jej usta objęły go głęboko, a jedna dłoń masowała mu klatkę piersiową, przejeżdżając po sutkach. Druga dłoń zsunęła się między jego nogi, palec delikatnie naciskał za moszną, w miejscu, które sprawiało, że Jakub wydawał z siebie niski, desperacki dźwięk.

Nie mógł już myśleć. Tylko czuł. Mokre ciepło jej ust, ciężar jej piersi, które ocierały się o jego udo, zapach jej skóry, dźwięk ssania. Ciśnienie rosło i rosło.

Anna przyspieszyła. Jej głowa poruszała się rytmicznie, język pracował, a gardło zaciskało się wokół czubka za każdym głębszym ruchem. Jakub poczuł, że zaraz…

— Możesz — szepnęła, odrywając się na sekundę. — Teraz.

Wziął go z powrotem do ust w momencie, gdy orgazm go uderzył. Wytrysnął gwałtownie, falami, a Anna nie odsunęła się. Przyjmowała wszystko, połykała, kontynuując delikatne ssanie, aż do ostatniej kropli, aż jego ciało przestało drżeć.

Potem uniosła głowę. Jej usta były błyszczące. Otarła je grzbietem dłoni i spojrzała na niego z tym samym profesjonalnym spokojem, choć w oczach płonął coś zupełnie innego.

Gabinet był cichy, tylko cichy szum klimatyzacji i ich oddech. Jakub leżał nieruchomo, wciąż nagi, z miękkim już penisem spoczywającym na udzie. Całe ciało miało to słodkie, ciężkie uczucie po orgazmie. Anna wstała, założyła z powrotem biustonosz i bluzkę, potem fartuch. Ruchy miała płynne, jakby nic nadzwyczajnego się nie stało.

Podeszła do umywalki, umyła ręce, zdjęła pozostałą rękawiczkę. Potem wróciła z wilgotnym ręcznikiem papierowym i delikatnie otarła jego brzuch i uda.

— Proszę się ubrać — powiedziała miękko.

Jakub usiadł. Ręce nadal mu trochę drżały, kiedy wkładał bokserki, spodnie, koszulkę. Anna siedziała już za biurkiem, coś wpisując w komputer.

Kiedy w końcu usiadł naprzeciwko, uniosła wzrok. Uśmiechnęła się — tym razem bardziej otwarcie, choć wciąż z tą lekarską powagą.

— Diagnoza wstępna: nadwrażliwość układu nerwowego na bodźce fizyczne i wizualne, z tendencją do szybkich, intensywnych reakcji. W pańskim wieku i przy pańskiej kondycji fizycznej jest to całkowicie zrozumiałe. Zalecam regularne wizyty kontrolne, żeby monitorować postępy… i ewentualnie dostosować metody terapii.

Przesunęła przez biurko kartkę z datą następnej wizyty. Za tydzień, ta sama godzina.

— Czy ma pan jakieś pytania dotyczące dzisiejszego badania?

Jakub spojrzał na nią. Na pełne usta, które przed chwilą miały go w sobie. Na oczy, w których nadal tlił się ten błysk. Na dłonie, które wiedziały dokładnie, gdzie i jak dotykać.

— Tylko jedno — powiedział chrapliwie. — Czy… te wizyty kontrolne będą wyglądały podobnie?

Anna nachyliła się trochę do przodu. Fartuch lekko się rozchylił.

— To zależy od wyników — odparła spokojnie. — Ale tak. Będę musiała sprawdzać, jak pan reaguje na różne formy stymulacji. Dokładnie. Systematycznie. I bardzo dokładnie.

Uśmiechnęła się szerzej.

— Do zobaczenia za tydzień, panie Jakubie. I proszę… nie masturbować się do tego czasu. Chcę mieć czysty obraz przy następnej kontroli.

Jakub wstał. Nogi miał jeszcze trochę słabe. Wyszedł z gabinetu, a za sobą usłyszał cichy dźwięk zamykanych drzwi i szelest zasłon, które Anna znów odsłaniała.

Za oknem nadal było to samo złote, popołudniowe światło. Ten sam zapach środków dezynfekcyjnych. To samo miejsce. Ten sam czas.

Tylko w nim coś już się na zawsze zmieniło.

A doktor Anna Nowak, siedząc za biurkiem, otworzyła jego kartę i dopisała jeszcze jedno zdanie, którego nikt inny nie miał zobaczyć:

Pacjent wykazuje wyjątkowo silną reakcję na kontakt oralny i przerwane pobudzenie. Wymaga dalszej, intensywnej obserwacji.