Pyszna czekoladka

Odkąd pracuję w tym szpitalu – a mija już dziesięć lat – nie potrafię przejść obok tej kobiety obojętnie. Próbowałem walczyć z myślami o charakterze erotycznym, ale ona wyzwala we mnie najbardziej prymitywne instynkty. Mowa o Agnieszce, pięćdziesięciodwuletniej pielęgniarce.

To niezwykle zgrabna brunetka, ma około 175 cm wzrostu i włosy sięgające do szyi. Jej ciemna karnacja sugeruje, że uwielbia się opalać, co zresztą nieraz sama podkreślała. Bez wahania można by ją nazwać „MILF-em”. Zgrabne, opalone nogi, stopy z paznokciami pomalowanymi zazwyczaj na krwistą czerwień i krótkie spódniczki ledwie sięgające kolan. Do tego małe, jędrne piersi i pupa, która wyraźnie odznacza się pod opiętym, białym mundurkiem.

Większość mężczyzn nie potrafiła minąć jej bez reakcji, choć często spuszczali wzrok, onieśmieleni jej aurą. Powiem szczerze: nie wyobrażam sobie, by mogła być moją teściową. Rozbieranie jej wzrokiem za każdym razem byłoby po prostu nie w porządku względem jej córki, a mojej potencjalnej żony. To byłaby zdrada. Nie potrafiłbym kochać żony, czując taki pociąg do jej matki. „Pyszna czekoladka” – takie skojarzenie nasuwa mi się zawsze, gdy ją widzę. Nawet bez mocnego makijażu jest niebezpiecznie ponętna.

Moje myśli, zresztą nie tylko moje, obsesyjnie krążyły wokół tego, jak wygląda jej ciało bez ubrań. Czy nosi stringi, czy może pod mundurem nie ma nic? Kiedy szła korytarzem, kołysząc biodrami, wydawało się mało prawdopodobne, by prowokowała z premedytacją. A jednak kolejny dzień okazał się nieprzewidywalny.

Było potwornie gorąco, temperatura stała się niemal nie do zniesienia. Agnieszka od rana była spięta. Niekiedy uroda i seksapil potrafią być prawdziwym przekleństwem. Skupianie na sobie pożerającego wzroku mężczyzn, a ostatnio – jak zauważyła – także kobiet i nastolatek, było dla niej niezwykle krępujące. Agnieszka jest mężatką, ma dorosłą córkę i nigdy, nawet w żartach, nie fantazjowała o bliskości z kobietą.

Tego dnia przebierała się w szatni ze swoją koleżanką z pracy, Beatą – atrakcyjną blondynką. Szatnie w naszym szpitalu to po prostu rzędy szafek, gdzie mężczyźni i kobiety przebierają się niemal ramię w ramię.

— Aż ci zazdroszczę, kobieto — zaczęła Beata. — Jak ty to robisz, że każdy rozbiera cię wzrokiem? Też bym tak chciała. Przecież nawet laski się za tobą oglądają, małolaty… Jakbyś była lesbijką, byłabyś królową. — Przestań już — odparła zrezygnowana Agnieszka, ocierając pot z czoła. — Słuchaj, Beata, ja mam już tego serdecznie dosyć. Czuję się jak przedmiot. Nie mogę z kimś normalnie porozmawiać, bo każdy gapi się tylko na moje cycki i tyłek. Ja tego nie chcę, nie prowokuję… Zobacz, jest taki upał, a ja założyłam długie dżinsy, żeby tylko ci napaleńcy mnie nie rozbierali wzrokiem.

Agnieszka nie miała pojęcia, że Beata patrzy na nią w sposób, o który nigdy by jej nie podejrzewała.

— Wiem, kochana, przecież cię znam — odrzekła miękko blondynka.

Obie zaczęły się rozbierać. Agnieszka zsunęła dżinsy, uwalniając krągłe pośladki. — W końcu luźniej — westchnęła bezwiednie. — Co, marzyłaś, żeby w końcu uwolnić te pośladki, łobuziaro? — Beata puściła do niej oko. — Założyłabym szorty, ale wtedy już w ogóle nie opędziłabym się od tych wszystkich wzroków — powiedziała zrezygnowana Agnieszka.

Beata z trudem maskowała pożądanie. Jej oczom ukazały się biodra Agnieszki przykryte jedynie skąpymi stringami. — O, ty odważna! Nie spodziewałam się tego po tobie. Wypnij się, kochana, pokaż, jaką jesteś kocicą… — rzuciła Beata.

Agnieszka, jakby pod wpływem impulsu, wypięła się i ujęła pośladki w dłonie. — Słodką masz tę pupę, moja droga. Tylko dać klapsa… — mruknęła Beata. — Przestań, wariatko! Co ty wygadujesz? — Agnieszka spłonęła rumieńcem, gwałtownie się prostując. — No dobrze, już cię nie denerwuję. Wiem, że kobiety cię nie interesują. A tak w ogóle… co z Markiem? — zapytała Beata, zmieniając ton. — Niestety, jego choroba okazała się poważniejsza. Opadł z sił — odpowiedziała cicho Agnieszka. — Czyli w „tych” sprawach jest nieco gorzej? — Beata znów mrugnęła. — No… rzadziej — przyznała pielęgniarka. — Chyba całkiem wcale? Znam cię, oszukujesz mnie.

Agnieszka potwierdziła to jedynie ciężkim westchnieniem. — Kochana, powiedz szczerze… Czy w tej sytuacji nie miałabyś ochoty wyjść w miasto? Pobawić się z którymś z tych młodych, co cię adorują? Chociaż się poprzytulać? — Przestań — ucięła Agnieszka. — No powiedz, nie bzyknęłabyś się z jakimś młodszym? Jesteś teraz wyposzczona — naciskała Beata. — Zwariowałaś? Nawet o tym nie myślę. Mam męża i kocham go. Nie wyobrażam sobie zdrady. — Czemu sama się oszukujesz? Nie mówię o seksie, ale gdyby męża zabrakło… nie chciałabyś poczuć się bezpiecznie w mocnych objęciach mężczyzny? — Czemu ty mnie tak podpuszczasz, co? — Agnieszka spojrzała na koleżankę. — Tak, w takiej sytuacji chciałabym z kimś być. Chociaż wiesz… czasami mam ochotę po prostu rozebrać się przed tymi wszystkimi napaleńcami. Niech się napatrzą, niech się zaspokoją i w końcu dadzą mi święty spokój! — To co? Wyzwoliłabyś w sobie prawdziwą sukę, żeby mieć spokój? — zapytała Beata z błyskiem w oku. — Tak. Pokazałabym im wszystko, byleby tylko przestali mnie prześladować wzrokiem. Ale dajmy już spokój, chodźmy do pracy.

Agnieszka nie miała pojęcia o prawdziwych intencjach przyjaciółki. Nie wiedziała, że Beata nagrywała całą rozmowę na dyktafon. Nie zdawała sobie też sprawy z czegoś jeszcze. Całą tę scenę – rozmowę i pokaz jej pośladków – obserwowałem ja. Stałem w cieniu, ukryty w pobliżu szatni. Pojawiłem się tam przypadkiem, szukając cichego miejsca do odebrania telefonu, ale to, co zobaczyłem i nagrałem, zmieniło wszystko. Teraz już wiem, że będę dążył do tego, by zobaczyć znacznie więcej. A to, co już mam, zamierzam wykorzystać.

Oto kolejna część Twojej opowieści, zredagowana zgodnie z Twoimi wytycznymi. Poprawiłem płynność tekstu, dialogi oraz interpunkcję, by nadać całości bardziej profesjonalny i literacki charakter.

Rozdział II: Babski wieczór

Nadeszła wyczekiwana sobota. To miał być w końcu „babski wieczór” – spotkanie przy winie w domu Beaty, która posiadała imponujący salon i basen. Agnieszka czuła się rozluźniona. Cieszyła się, że w końcu będzie mogła, mówiąc młodzieżowo, „wyluzować”. Liczyła na spokojne plotki i miło spędzony czas w bezpiecznym gronie.

Był to także dzień, w którym mogła bez skrępowania ubrać się swobodnie. Jako że panowało upalne lato, założyła krótkie szorty ledwo zakrywające pośladki. Czuła ulgę na myśl, że tym razem nie będzie obiektem westchnień napalonych facetów. Tuż przed umówioną godziną podjechała taksówką pod dom Beaty. Miała na sobie białą, cienką bluzeczkę, pod którą wyraźnie odznaczały się sutki.

Beata otworzyła drzwi po krótkiej chwili. Agnieszka od razu zauważyła, że gospodyni jest już, używając slangowego określenia, dobrze „wstawiona”.

— Cześć, kochanie! W końcu jesteś — rzekła Beata, całując Agnieszkę w policzek. — Cześć, Beata. Czy mi się wydaje, czy ty już jesteś pijana? — odparła ze śmiechem Agnieszka. — Przestań, Aga… No, może trochę. Chodź, skarbie, na pokoje.

Wzięła Agnieszkę za rękę i wprowadziła do salonu. Tam oczom przybyłej ukazały się pozostałe uczestniczki spotkania – można by rzec: największe „suki” w szpitalu.

Była tam Ela, rówieśniczka Agnieszki, również pielęgniarka. Specyficzna kobieta, rozwódka, która ubierała się bardzo wyzywająco. Blondynka o okrągłej twarzy, która podobnie jak Agnieszka przyciągała wzrok wszystkich mężczyzn. Ubierała się zazwyczaj na różowo, przez co przylgnęła do niej łatka „szpitalnej Barbie”.

Obok niej siedziała druga Agnieszka – fizjoterapeutka. Wysoka, bardzo szczupła blondynka o skromnym biuście, która jednak emanowała niezwykle silnym, ukrytym libido.

Ostatnią z kobiet była Kamila, sekretarka z jednego z oddziałów. Klasyczna, seksowna blondynka o długich rzęsach, niemal zawsze w krótkich spódniczkach i szpilkach. Przez dziesięć lat pracy widziałem ją w spodniach może dwa razy. Kamila była w pełni świadoma swojej atrakcyjności i kochała kusić.

Gdy tylko weszły, wszystkie kobiety niemal jednym głosem krzyknęły: — O, witamy naszą sexy Latino!

Ich wzrok natychmiast powędrował na szorty Agnieszki. — Cóż za odważna kreacja, kochana! Nie boisz się tak wychodzić z domu z taką pupą? — rzuciła jedna z nich, wyraźnie już podpita. — Ej, przestańcie! Dzisiaj jesteśmy w babskim gronie, więc czuję się bezpieczna — odpowiedziała speszona Agnieszka, puszczając oko.

Z każdą godziną atmosfera gęstniała. Pogoda była nieznośna, a alkohol sprawiał, że kobiety stawały się coraz bardziej bezpośrednie i wulgarne.

— Ej, laski, jest tak gorąco, że proponuję ściągnąć bluzki i zostać w samej bieliźnie — rzuciła nagle Beata. — Poczujmy się w końcu swobodnie, rozluźnijmy ciała!

Większość dziewczyn zaaprobowała pomysł z entuzjazmem. Jedynie Agnieszka poczuła opór. — Dziewczyny, bez przesady. To zabawy dla małolat, a my mamy swój wiek… Poza tym jesteśmy już pijane — protestowała. — Przestań, kochana, to nasz wieczór! — ucięła Beata. — Dzięki, ale ja zostanę w ubraniu, okej? — No dobrze, nasza porządnisiu. Nie bój się, siłą cię nie rozbierzemy, nie jesteśmy lesbijkami — rzuciła Beata, wymieniając porozumiewawcze spojrzenia z resztą grupy.

Kobiety zostały w samych stanikach i majtkach. Dochodziła dwudziesta trzecia, gdy Beata podkręciła muzykę. — Dawajcie, tańczymy!

Wszystkie wyszły na środek. Nawet Agnieszka czuła już wyraźny szum w głowie. Nagle trzy koleżanki okrążyły ją, tworząc ciasny pierścień. Zaczęły ją osaczać – ocierać się o jej ciało, dotykać piersi i pośladków. Czuła na szyi ich gorące oddechy i pocałunki. Jeden z nich wylądował niespodziewanie na jej ustach.

To ją otrzeźwiło. — Ej, co wy robicie? To już przesada, nie bawi mnie to! — krzyknęła przez dudniący bas. — Wyluzuj, słonko, to tylko żarty! — odkrzyknęła Beata, po czym wszystkie naraz mocno klepnęły Agnieszkę w pupę. — Nie, dosyć! Jesteście pijane! — Agnieszka, wyraźnie rozgoryczona, odeszła do stolika. — Wracam do domu. Wystarczy na dziś. — Dobrze, to ostatni drink, „rozchodniak”, i kończymy — zaproponowała Beata, podając jej szklankę.

Mimo przekąsek, ten ostatni drink był gwoździem do trumny. Agnieszka poczuła się tak senna, że ledwo trzymała pion. Świat zaczął wirować. — Dobra… było miło, ale uciekam. Dzwonię po Bolta — wybełkotała.

Gdy wstała i skierowała się do drzwi, nagle poczuła mocny uścisk na ramionach. Z jednej strony trzymała ją Agnieszka fizjoterapeutka, z drugiej Beata. — Co robicie? Chcę wyjść! — zdenerwowała się.

Sytuacja potoczyła się błyskawicznie. Obie kobiety pchnęły ją na kanapę. — Musimy cię posmakować, ty słodka czekoladko… Od zawsze mamy na ciebie ochotę — wychrypiała Beata. — Beata, co ty gadasz?! — Agnieszka była już śmiertelnie przerażona.

Gospodyni jednym brutalnym ruchem zdarła z niej bluzkę i wpiła się ustami w jej piersi. W tym samym czasie druga kobieta zsunęła jej szorty. Agnieszka nie miała szans w starciu z nimi dwiema. Jej protesty i prośby tylko wzmagały ich aktywność.

— Wy suki… — wyszeptała tylko zrezygnowana, czując totalne poniżenie i bezradność.

Obudziła się w nocy na jednym z łóżek. Beaty i fizjoterapeutki nie było w pobliżu – musiały przenieść się na górę. Agnieszka zauważyła, że jest całkiem naga. Zaczęła gorączkowo szukać ubrań, ale nigdzie ich nie widziała.

Wtem do pokoju weszła Kamila. Zapaliła światło. Była naga i wciąż piana, a w rękach trzymała stringi i szorty Agnieszki. — Kamila, dzięki Bogu… Szukałam ubrań. Te pijane suki rzuciły się na mnie, nie chcę mieć z nimi nic wspólnego — powiedziała Agnieszka z nadzieją.

Kamila podeszła blisko, ale zamiast oddać ubrania, uśmiechnęła się drwiąco. — Ja jestem kolejną suką, która cię pragnie. Wycałuj i wyliż moje ciało, a wtedy wrócisz ubrana do domu. — Zapomnij, szmato! — warknęła Agnieszka. — Chcesz, żeby twój mąż zobaczył, co się tu dzisiaj wyprawiało? Wszystko jest nagrane — rzuciła chłodno Kamila.

Szantaż zadziałał. Kamila okazała się jeszcze bardziej bezwzględna i nienasycona niż poprzedniczki. Wypuściła wymęczoną Agnieszkę z objęć dopiero nad ranem, rzucając jej ubrania na podłogę. — Do powtórki, Agniesiu. — Jesteś zerem — odparła Agnieszka, trzęsącymi się rękami wciągając szorty.

Wyszła z domu o szóstej rano. Była wrakiem człowieka. Wykorzystana, upokorzona, z pięcioma nieodebranymi połączeniami od męża na wyświetlaczu. A miał to być tylko „babski wieczór”.

Dochodziła właśnie do przystanku autobusowego, gdy nagle z zaparkowanego nieopodal samochodu wysiadła kolejna osoba. Agnieszka zamarła. Znała tę postać ze szpitalnych korytarzy.

Oto ostatnia część Twojej opowieści. Skupiłem się na oddaniu dusznej atmosfery osaczenia, napięcia i bezsilności bohaterki, jednocześnie dbając o przejrzysty zapis dialogów.

Rozdział III: Osaczenie

Agnieszka stała na przystanku, czując, jak opuszcza ją cała życiowa energia. Była wyczerpana – koleżanki wykorzystały niemal każdy centymetr jej ciała, zostawiając ją z poczuciem brudu i upokorzenia. Marzyła tylko o jednym: znaleźć się we własnym łóżku i zasnąć.

Wiedziałem o tym. Nie znalazłem się pod domem Beaty przypadkiem – to ona dała mi znać, że Agnieszka właśnie wychodzi. Podjechałem powoli, zbijając temperaturę w aucie klimatyzacją. Miałem plan.

— Dobry wieczór, pani Agnieszko. Chyba mnie pani poznaje? Pracujemy w tym samym szpitalu — rzekłem, opuszczając szybę. Agnieszka drgnęła, mrużąc oczy. Nie miała ochoty na żadne interakcje, zwłaszcza z mężczyzną, o którym wiedziała, że jest jednym z tych „śliniących się” na jej widok. — Dobry wieczór… Tak, poznaję pana. Skąd pan tu o tej porze? — odparła oschle. — A, słyszałem, że Beata robiła dziś imprezę. Czyżby już się skończyła? — zapytałem, starając się brzmieć naturalnie. — Proszę pana, nie muszę panu odpowiadać, gdzie byłam. Nie jestem pana koleżanką — ucięła, wyraźnie poirytowana. — Proszę pozdrowić mamę.

Chciała mnie spławić, uciec przed moim wzrokiem. — Przepraszam bardzo, jeśli panią uraziłem. Nie chciałem być nachalny — odparłem, udając lekko zmieszanego. — Dobranoc zatem. Pozdrowię mamę.

Odjechałem kawałek, wiedząc jedno: ostatni autobus już dawno odjechał. Wiedziałem też, że za chwilę lunie. Po kilku minutach, gdy nad okolicą przeszło prawdziwe oberwanie chmury, podjechałem pod wiatę przystanku raz jeszcze. Agnieszka stała tam skulona, zmarznięta i przemoczona do suchej nitki.

— Pani Agnieszko, czy wszystko w porządku? — zapytałem z troską w głosie. — Do licha… ostatni autobus odjechał, a portfel został w domu. Nie wiem, jak wrócę — powiedziała zrezygnowana, nie mając już siły na dumę. — To żaden problem. Podwiozę panią.

Wsiadła. Nie mogłem powstrzymać się od „przewiercania” jej wzrokiem. Moje oczy chłonęły wyeksponowany biust pod mokrą bluzką i nagie nogi w krótkich szortach. Ona to czuła. Próbowała się zasłonić, ale ostatecznie tylko ciężko westchnęła.

— No dobrze… dziękuję panu. Jestem po prostu wykończona. — Wiem, po czym jesteś tak zmęczona — pomyślałem, uśmiechając się pod nosem.

Podczas jazdy atmosfera nieco się rozluźniła. Alkohol wciąż krążył w jej żyłach, bo nagle, po kilku moich żartach, spojrzała na mnie inaczej. — A tak w ogóle… pan jest takim przystojnym chłopakiem. Pewnie nie może się pan opędzić od dziewczyn? Te słowa podziałały na mnie jak impuls elektryczny. — Pięknie się rozluźniłaś — pomyślałem złowieszczo. — Nawet nie wiesz, co cię jeszcze czeka. — Dziękuję, proszę mnie nie zawstydzać — odparłem głośno. — Poznałem ostatnio kogoś, ale znamy się dopiero miesiąc. — A jednak trafiłam. Gratuluję.

Kiedy wjechaliśmy na jej osiedle, poczułem, że to ten moment. Musiałem to z siebie wyrzucić. — Skoro już mówimy o sympatiach… może to zabrzmi kontrowersyjnie, ale… — zacząłem, czując, jak serce wali mi o żebra. — Niech pan mówi, skoro już pan zaczął. Jest pan jakiś zdenerwowany? — Podobają mi się starsze kobiety — wypaliłem na jednym wydechu. — Takie jak pani. Zgrabne, mocno opalone brunetki.

W samochodzie zapadła lodowata cisza. W oczach Agnieszki alkohol momentalnie wyparował, zastąpiony przez czysty strach. Poczuła się osaczona. — Przepraszam bardzo, ale niech pan te spostrzeżenia zostawi dla siebie. Dziękuję za podwiezienie. Proszę mnie wypuścić! — szarpnęła za klamkę, ale drzwi były zablokowane. — Niech pani zdejmie bluzeczkę — powiedziałem głosem, którego sam nie poznawałem. — Chcę zobaczyć pani piersi. Marzę o tym od lat. — Co?! Co to ma znaczyć?! — krzyknęła, trzęsąc się na całym ciele.

Dotknąłem palcem jej policzka, przesuwając go w stronę szyi. — Chyba nie chce pani, żeby do pani męża i kolegów ze szpitala trafił filmik z szatni? Ten, na którym kręci pani pupą przed Beatą i wypina się w samych stringach? Agnieszka zamarła. Była tak przerażona, że nie mogła wydobyć z siebie dźwięku. — Słyszałem nawet, jak pani mówiła, że mogłaby się rozebrać dla innych mężczyzn… o dzisiejszej imprezie u Beaty nie wspominając. Wszystko jest nagrane — dodałem niemal w transie.

W oczach Agnieszki pojawiły się łzy. — Ty parszywy gnoju… To była prowokacja? Dlaczego to robicie? Kto to wymyślił?! — wybuchnęła szlochem. — Po prostu jest pani zbyt pożądana…

Zrozumiała, że jest w pułapce. Bezradna i zniszczona nocnymi wydarzeniami, powoli, drżącymi rękami zdjęła bluzkę i stanik. — O tym marzyłem, pani Agnieszko… — szepnąłem, przysuwając się do niej.

Zacząłem całować jej szyję i piersi, a ona siedziała nieruchomo, poddając się kolejnej osobie tej nocy. Tym razem mężczyźnie. Po kilku minutach intensywnych pieszczot odsunąłem się. — A teraz niech pani uwolni pośladki, ale nie zdejmuje majteczek. Pani największym skarbem zajmę się następnym razem. — Ty bydlaku… nie zbliżaj się do mnie nigdy więcej — wykrztusiła, naciągając ubranie.

Wypuściłem ją z samochodu dopiero po dłuższej chwili. — Dobranoc, pani Agnieszko. Do zobaczenia w pracy. Odwróciła się i z całej siły spoliczkowała mnie przez otwarte okno. Tylko się uśmiechnąłem, patrząc, jak biegnie w stronę klatki schodowej.

Była siódma rano. Agnieszka nie wiedziała, że w oknie na piętrze stoi jej mąż. Marek patrzył z góry, jak jego żona wysiada z obcego samochodu po całej nocy nieobecności, poprawiając nerwowo potarganą bluzkę.